|
Najlepsza chyba polska komedia dwudziestolecia międzywojennego z rewelacyjną kreacją Eugeniusza Bodo i Józefa Orwida. Właściciel kamienicy - Hipolit Pączek nie może wprost patrzeć na jednego ze swych lokatorów Henryka Pączka - spikera radiowego. Nienawiść Pączków jest zresztą wzajemna. Panowie urządzają równocześnie koncerty zagłuszając się nawzajem, nasyłają na siebie policję, podają się do sądu itp. Pewnego dnia przyjeżdża bratanica Pączka kamienicznika - Lodzia Pączkówna, lecz przez pomyłkę zamiast do stryja trafia do mieszkania Henryka. Zdziwiona nieobecnością stryja Lodzia dzwoni do swojej znajomej Alicji Boneckiej, a po rozmowie zapomina schować wizytówki znajomej. Znużona oczekiwaniem na stryja Lodzia usypia w fotelu. Nad ranem wraca solidnie podpity Henryk; chce zapalić papierosa, lecz zamiast niego wyjmuje z kieszeni klucz do mieszkania. Jako że klucz nie chce się palić, Pączek wyrzuca go przez okno. Po chwili zdziwiony odnajduje Lodzię. Wystraszona dziewczyna chce uciec, jednak drzwi są zamknięte, a klucz za oknem. W tych okolicznościach Lodzia zmuszona jest zostać do rana. Pączek nie wie kim jest dziewczyna i opowiada jej o nienawiści do Pączka. Dziewczyna nie przyznaje się kim jest, gdyż Henryk bardzo jej się podoba. Rano udaje jej się wydostać z mieszkania i idzie do stryja. Henryk natomiast zdziwiony nieobecnością dziewczyny zaczyna jej szukać - dociera do niego, że się zakochał, tym razem tak naprawdę. W pracy zamiast czytać dziennik podaje komunikat o zniknięciu dziewczyny, czym bardzo się naraża szefowi. Po powrocie do domu znajduje wizytówkę Boneckiej, za którą od tej chwili będzie uparcie brał Lodzię. I tu się zaczyna cała masa komicznych nieporozumień, które jednak doprowadzą w końcu do ślubu młodych i zgody między Pączkami.
|
