Szmaciana lalka
Wenezuela, 2000
(melodramat)
 powrót
Los zakpił sobie z Laurity Arteaga. Urodzona w kochającej, zamożnej rodzinie, jeszcze jako dziecko została rozłączona z rodzicami. Zmuszona była żyć w biedzie przez wiele lat, nie znając swojej prawdziwej tożsamości. Odpowiedzialny za krzywdę Laurity jest Luis Felipe Montesinos, człowiek chciwy i zły, który pracował dla ojca Laurity, Eugenio Arteaga.
Motorem jego poczynań była zazdrość. Montesinos zazdrościł swojemu zwierzchnikowi wszystkiego - sukcesu firmy, szczęścia, młodej i pięknej żony. To właśnie zazdrość podsunęła mu niegodziwy plan, aby zrujnować Arteagę i przejąć jego własność. Krok po kroku, z premedytacją wpędza firmę w finansowe kłopoty, która prowadzą Eugenia do skraju bankructwa. Potem morduje jego żonę Laurę w taki sposób, aby cała wina spadła na Arteagę. Arteaga trafia do wiezienia na 30 lat - i to przez kogoś, kogo uważał za lojalnego przyjaciela i pracownika.
Świadkiem zabójstwa jest piastunka Laurity. Obawiając się o swoje życie, ucieka z dzieckiem. Montesino śledzi ją, uderza w nią samochodem i odjeżdża przekonany, że zabił. Po wielu godzinach Laurita i jej piastunka zostają znalezione przez Coromoto, odrażającą kobietę ze slumsów, która zarabia na marny żywot sprzedając odpadki. Laurita dorasta w domu Coromoto, zmuszana do pracy - dziewczynka musi grzebać w śmietnikach, zbierać i sprzedawać szmelc i gazety. W slumsach Laurita jest znana jako "szmaciana lala". Przezwisko to nadali jej sąsiedzi, którzy zazdroszczą jej urody i szlachetnego serca. Po latach przeznaczenie stawia Lauritę twarzą w twarz z tymi, którzy skrzywdzili ją najbardziej.
|
