|
Pełna wdzięku jednoaktówka Aleksandra Fredry (1793-1876), wystawiona po raz pierwszy w 1824 r. Bohater komedii "Pierwsza lepsza, czyli nauka zbawienna", Alfred, człowiek w świecie bywały, pragnie się ożenić. Roztkliwia się nad przymiotami pięknej Julii, z którą jest po słowie, ale wciąż nie jest pewien, czy rzeczywiście powinien ją poślubić - wszak Julia jest wdową i może nadal myśli o nieżyjącym pierwszym mężu. Postanawia zdać się na los i ożenić z pierwszą lepszą panną, którą spotka w miejskim ogrodzie. Dwie pierwsze napotkane dziewczęta, młode i ładne, nie kwapią się do zamęścia. Za to trzecia ma na to ogromną ochotę. Pech chce, że jest to potworny babsztyl, budzący przerażenie i zgrozę. Alfred szuka pomocy i rady u zaprzyjaźnionego Zdzisława, lecz przyjaciel, o dziwo, namawia go do żeniaczki, zgodnie z obietnicą złożoną losowi. Czyni to ze spokojnym sumieniem, bo zna pewien sekret Julii. Niewiasta inteligentna i sprytna, która z ujmującą wyrozumiałością odnosiła się do rozterek narzeczonego, postanowiła bowiem ze swej strony trochę dopomóc Opatrzności...
|
|
